Radziłabym potraktować wszystkie te teksty swobodnie.
Może zajmuję się medycyną, a może jednak socjologią???
Zdarza się, że pierwszoroczni studenci żałują wyboru
medycyny, pytają się starszych, czy mieli podobne wątpliwości. A ci starsi
mieli różne odczucia, jedni czuli irytację, że nie jest tak jak sobie
wyobrazili, jak obiecali im rodzice lub jeszcze starsi koledzy; drudzy ani razu
nie żałowali, może nawet mocniej się w to wkręcili, uczestniczyli w
wolontariacie dr Clown, IFMSA, STN-ie albo wszystkim na raz.
Wg mnie najlepiej mieć jak najmniej wątpliwości, bo jeśli
pragniesz mocno celu, do i mocno do niego dążysz, minimalizujesz problemy i nad
sobą się nie rozczulasz. Sytuacji to nie zmieni, ale punkt widzenia jest inny,
masz „wewnętrzną” motywację i inaczej patrzysz na oblany egzamin.
Oczywiście jeśli stykasz się z prelekcją rozwoju
blastocysty jeżozwierza, a asystent wymaga eponimów wszystkich więzadeł, to
zapał mija nieuchronnie. Mam nadzieję, że powywali to z nowego programu.
Czasami znajomi pytają się mnie, czy miałam wątpliwości
idąc na medycynę, Wtedy raczej nie, ale swoje wyobrażenia tworzyłam z seriali
typu dr House, gdzie wszystkie badania są dostępne od ręki i 5-minutowych
fragmentów z telewizji, gdzie pokazywali prof. Religę albo prof. Siemionow.
Wszystko wydawało się takie ciekawe: operacje doszycia urwanych dłoni dzieciom,
przeszczep twarzy. Każdy powinien się teraz śmiać z mojego wyidealizowanego
obrazu, który sobie wymyśliłam będąc bardzo młodą osobą:
- że chirurgia jest wspaniała: operacje trwają średnio 20
minut, wszyscy są skupieni i jest bardzo poważna atmosfera, potem jest przerwa
na kawę i bułę kolejne 20 minut, siedzi się w spokoju i opowiada, jak dzielnie
wycięło się pęcherzyk żółciowy.
- lekarz rodzinny daje leki, ma czas na 7-8 minut na
pogawędki o wnukach pacjenta, leki działają, a pacjent wychodzi przeszczęśliwy.
- internista wypełnia papiery w 5 minut, przepisuje super
leki i to wszystko działa.
- dermatolog realizuje się w medycynie antystarzeniowej,
częstuje swoje zawsze miłe pacjentki kawusią i ciasteczkami, jest jak w
kosmetyczki.
- żaden ginekolog nie wyjdzie 5 minut przed dyżurem ani
nie zacznie 5 minut później, bo wymaga tego powaga oddziału.
Teraz widzę to inaczej. Siedzi się nad papierologią,
uzupełnia stale dokumentację. Można dostać mononeuropatii od nieustannego
stukania pieczątką.
Pierwsze wspomnienia nie są ciekawe, dostałam się na
uczelnię, gdzie szli głównie zdeterminowani ludzie, bo na inne uniwerki zabrakło
punktów. Samej uczelni daje to tyle, że ludzkiej determinacji starcza co najmniej
na 7 lat do LEP/ku, co pokazują ich statystyki.
Na początku dostajemy sygnał, że szkółka się skończyła,
zaczyna się Uniwersytet. Zaczyna się zabawa, bo oficjalnie mamy się uczyć z
opasłych tomisk, nieoficjalnie wszyscy wiedzą, że pytania są ze starych
kserówek (spokojnie, to takie skrócone wersje z tomisk). Nie ma śmiechu, kiedy
pytania powstają z wiedzy starszego asystenta, bo tego nie znajdziesz nawet na
koreańskiej Wikipedii. Do tej pory nie wiem, czy istnieje białko pb117 i co ono
czyni???
Studentem poczułam się po pierwszym egzaminie. Był dla
mnie najbardziej stresujący, choć wtedy nie miałam większych problemów z przedmiotem.
Wydawało mi się, że do niego się przygotowałam. Ledwo tam weszłam, blada i
przejęta. Oczywiście dla podkreślenia atmosfery, każdy dostał pikający minutnik,
żeby praktyczny egzamin stresował go bardziej. Oblałam – bo położyłam szkiełko
do góry nogami, prof. To zauważył i powiedział, żebym przyszła na drugi termin.
Kiedy wyszłam, byłam zła na wszystkich i wszystko, bo nie zdałam z powodu
lenistwa czy imprez, ale z powodu takiej beznadziejnej sprawy.
Wtedy zmieniałam podejście. Mieliśmy nowych asystentów na
semestr, więc mogłam sprawić, że postaram się i zrobię pierwsze dobre wrażenie.
Od tej pory Bochenek i szpilki, to były książka i nauka z atlasu, nie pieczywo
i buty ‘-‘
Z tymże stałam się takim naukowym neofitą, nowonawróconym
i wierzącym w potrzebę ciągłego czytania. Tacy neofici podchodzą do organizacji
czasu bez refleksji, są dla siebie surowi i siedzą za długo nad książkami :P
(może to trochę koloryzuję, ale jak to dumnie brzmi)
Zwykle siedziałam nad książką, ale nad ranem i wieczorem
sobie z nią chodziłam, żeby odpędzić sen. Od energetyków odstraszał mnie cukier
i kalorie, więc polubiłam picie kawy. Ze trzy kawki przed południem, żeby miło
zacząć dzień. Na początku trudno skupić się na tekście przynajmniej po drugiej
godzinie, więc żeby nie uciekać myślami, trzeba było czytać to na głos. Kiedy
nie mogłam się skoncentrować, po prostu brałam papier i przepisywałam ważne
fragmenty, albo robiłam z tego krótsze notatki. Nawet nie chodziło, żeby do części
tych notatek wrócić, lepiej mi się uczyło rysując schemat po kilka razy niż
czytać go po kilka razy.
Ach znudziła mi się ta taktyka ciągłego uczenia, to jest
tylko dla kilku wybranych osób. Po roku mi się znudziło… albo czasem trzeba
odpuścić.
Pewna Lekarka powiedziała, że kiedy była małą
dziewczynką, (nie chodzi o mnie) to zobaczyła tomograf i zapragnęła być
radiologiem, bo bardzo podoba jej się wykonywanie zdjęć. Została nim.
Więc … jak odkryje się swój cel (skalpel, TK, gastroskop,
praca w hospicjum) studia stają się czymś przydatnym, a nie obozem karnym :)
